ทำไมต้องทำให้ชั้นว้าวุ่น
ทำไมต้องมองชั้นด้วยสายตาชอนไชแบบนั้น
ทำไมต้องทำให้ชั้นคิดไปเองคนเดียว
ทุกครั้งที่เดินสวนกัน ต้องมองชั้นทุกครั้ง

ชั้นอยากเข้าไปคุยกับเขา แต่ชั้นไม่กล้า ก็ได้ๆ บอกตรงๆ ว่าชั้นอาย
เคยอาสาขับรถไปส่งเขาที่ป้ายรถเมล์หลังเลิกงาน ตอนนั้นก็ได้คุยอะไรกันบ้าง แต่ไม่มาก เป็นเรื่องที่ผ่านมา เรื่องทั่วๆไป

เขาเคยบอกว่าถ้าไม่ให้ใครมารับ ก็เอารถมาเอง คิดอยู่เหมือนกันว่าอาสาจะไปส่งเขาทุกๆเย็นที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งเป็นทางผ่าน ไม่ต้องให้ใครมารับที่ทำงานหรอก

ที่สำคัญ ชั้นเองก็ยังไม่รู้ว่าเขารู้หรือยัง เรื่องที่ชั้นก็เป็นเหมือนเขา...